ِاه دُنیآں هَے ِاس دُنیآں توں مَےں انجان ۔
ِاتھے کِسے دا رُتبا کی تے کی پهِچان۔
لَے تُرِآ هاں هُن مَےں کِستی اُس پاسے,
جِس پاسے ساگر وِچ اُّٹھدے هن تُوپھان۔
ِاه جیون جینا هَے کِنّا مُسکِل هُن,
پهِلاں-پهِلاں لگدا سی کِنّا آسان۔
کِهڑی مںجِل تے مَےں جا کے پهُںچاںگا,
مَےنُوں تاں دِسدا هَے هر رستا ویران۔
ساِاد اُه آيا هَے, اُه آ پُّجا هَے,
بُوهے دی هر دستک ’تے هاں مَےں هَےران۔
اُه مَےتھوں گاپھِل هَے اُه کی سمجھےگا,
دپھن مےرے سینے وِچ هن کِنّے ارمان۔
