ِاس نگری تےرا جی نهیں لّگدا
ِاک چڑھدی ِاک لهِںدی هَے
تَےنُوں روز اُڈیک کھتاں دی
سِکھر دُپهِرے رهِںدی هَے
ِاک کھت آوے دھُّپ دا لِکھِآ
مهِںدی رںگے پنّے 'تے
تےرے وِهڑے بُوٹا بن کے
اُگ آواں جے منّے تے
ِاک کھت آوے, جِس تے هووے
تےرا ناں ِاتِهاس دا بول
تےری رچنا دی وڈِآای
تےرے مها وِکاس دا بول
ِاک کھت آوے ماں جاای دا
باںجھ وِےوگن رُّتے وی
ویرا پّت شریںه دے بّجھ گاے
مےرے بُوهے اُّتے وی
ِاه کھت آونگے تاں آکھر
لِکھ لِکھ لوکیں پاونگے
تےرے چاهے کھت نے اَےپر
هور کِسے گھر جاونگے
پر تُوں آس نا چھّڈی آکھر
تَےنُوں وی کھت آوےگا
تےرا لگدا کوای تاں آکھر
لِکھ لِکھ چِٹھیآں پاوےگا
کھت آوےگا رات براتے
کھت آوےگا اںمی دا
پُّتر ِااُں نهیں بھُّل جاایدا
جِهڑی کُّکھوں جںمی دا
کھڑا کھڑوتا هال تاں پُّچھ جا
بُّڈھی جان نِکںمی دا
اُمراں واگُوں اںت نی هُںدا
کِتے اُداسی لںمی دا
کھت آوےگا بهُت کُوےلے
دھرتیاَوں لںمی چھاں دا کھت
چُّپ دے سپھِآں اُّتے لِکھِآ
اُجڑی سُنّ سراں دا کھت
ِاک بےنکش کھِلاا دا لِکھِآ
تےرے اسلی ناں دا کھت
لوک کهِنگے کبر دا کھت هَے
تُوں آکھےگا ماں دا کھت
کھت کھُّلےگا کھت دے وِّچوں
هّتھ اُّٹھےگا شام جِها
تےرے پِںجر نُوں پھولےگا
بےکِرکا بےرام جِها
تےرے اںدروں پںچھی اُّڈ اُّڈ
بھر جااُو اسمان جِها
جِهڑا کدی نهیں سی اُّٹھِآ
اُٹھُو درد بےنام جِها
پر اُس پِّچھوں تّپدی رُوه نُوں
آ جااُو آرام جِها
اُس توں مگروں نا کوای نگری
نا کوای سںجھ سوےرا هَے
نا کوای پھےر اُڈیک کھتاں دی
نا کوای تُوں نا تےرا هَے
ِاس نگری تےرا جی نهیں لگدا
ِاک چڑدی ِاک لهِںدی هَے
تَےنُوں روز اُڈیک کھتاں دی
سِکھر دُپهِرے رهِںدی هَے
