بھاںوےں سّچ بولےں, بھاںوےں جھُوٹھ آکھےں
لّکھ رچدا وّڈے ڈھَوںگ هووےں
تےری هاجری سوهنِآ نّڈھِآ وے
کّچے دُّدھ 'چ پِسِآ لَوںگ هووے ۔
تےرے نکس جِاُں پھُّل کوای دَودیآں دا
لںما لںجھا هسین اُتوں ڈھاںگِآ وے
ساڈے دِل دیآں سوهل پپیسیآں نُوں
ڈُوںگھے نَےناں دے دات نے چھاںگِآ وے ۔
تاںگھاں پھُّل پھُّل پِّپل هو گایآں
هالے کّلھ کرُوںبلاں کّچیآں سی
وِّچ ِاسک دے کُڑیآں مُّکیآں جو
مَےنُوں لّگدا ساریآں ای سّچیآں سی ۔
گِری سابتی نا کدے هّتھ آوے
هُںدا ِاسک هَے باٹے اکھروٹ ورگا
جدوں کھںبھ پھُّٹن, هووے اّکھ تاجی
ِاه تاں اّچوی-کھورے بوٹ ورگا ۔
بُجھیآں ساماں دے تںدنے بڑے لںمے
نّکے سُوای دے کھُّلھے مَےدان هُںدے
چڑھدی اُمر تے دُوریآں هان کولوں
اَےوےں هَوکِآں دی هی کھان هُںدے ۔
دھُّپاں وِّچ پھکیریآں گھُل جاون
ٹاںکے هوس-همےلاں دے ٹُّٹ جاںدے
جدوں ِاسک دا بُںگا تامیر هو'جے
کوٹھے اکل والے پِّچھے چھُّٹ جاںدے ۔
اسیں مهِرما تپدِآں سُورجاں نُوں
نّتی تےری دے مےچ دا کر لِآ اے
تَےنُوں باهاں دے وِّچ تاں بھرِآ نا
تےرے پِںڈ دا رےتا ای بھر لِآ اے ۔
لوآں لّگ کے چھَےل اںگُوریآں نُوں
باگوں ِاسک دے ٹپکدا رس هُںدا
مےوے-مِسریآں رهِ جان ِاّک پاسے
پھِر تاں روڑاں دا مجا وی نیں دّس هُںدا ۔
