ِاشک دے باجھوں بِےا سبھ کُوڑ سُولی تے منسُور
نا کوای دوزک نا کوای جنّت نا کوای هُور کسُور
نا ساڈا من منےںدا مُّلِآں دا مزکُور
دُایں جوانی لںگھ گِاُسے تن تھِاُسے جھُور
زاهِر دےکھِاُن ےار سجن دا نَےنی والا نُور
بِےا سبھ باهیں پھِرتیآں پھاهیآں چھوڑن هَےنی زرُور
سّچل سّچ سےای کر جانے هَے تُوں آپ هزُور
