ِاسک دے چُّلھے دِل دیآں پیڑاں دھُونی واںگ دھُخاای رّکھ۔
بال کے سّدھراں والا بالن پِآر دا مّچ مچاای رّکھ۔
جد تّک تےرے ساه چلدے نے ِاسک دا کںم چلاای رّکھ,
دُنیآ نال نهیں نِبھدی بھاوےں نِبھدی جِوےں نِبھاای رّکھ۔
کںدھاں نُوں وی کنّ هُںدے نے بھےد ِاسک دا کھولھے نا,
وِچلی گّل نُوں وِچلا جانے وِچلی بات لُکاای رّکھ۔
کھالی اّکھاں وےکھ کے کوای ٹھّگ نا وِهڑے لںگھ آوے,
اّکھ دے آهلنے اںدر اُهدی ِاّک تسویر سجاای رّکھ۔
اَوڑک وسل دا سّدا لاگی بّدل لَے کے آوےگا,
دِلا! تُوں هِںمت نال هِجر دے اَوکھے ڈںگ ٹپاای رّکھ۔
اُهدا مِلنا نا مِلنا تے جھّلیاے گّل مُکّدراں دی,
تُوں بّس اُهدیآں ےاداں نال ای منّ اپنا پرچاای رّکھ۔
سوچاں دی الماری اںدر ساںبھ نا سّجری سّدھر نُوں,
چاواں دے هوٹھاں تے پھّبدی آساں دی سهِناای رّکھ۔
پھُّل جِوےں سبنم دے تبکے پی کے کھِڑ کھِڑ جاںدے نے,
تُوں وی آپنے هںجھُوآں دے وِچ هاسِآں نُوں ورتاای رّکھ۔
نِّت سّت رںگلی پیںگھ دے جھُوٹے تُوں سّدھراں نُوں دِّتی جا,
رںگلے چاواں والی گّڈی اںبریں نِّت اُڈاای رّکھ۔
فِر درداں دا دھاگا لَے کے ساون رُّتے پھُّل پرو,
هِّجراں ڈںگے سمےں نُوں مےل دے مِٹھڑے گیت سُناای رّکھ۔
ازلوں ٹُرِآ ِاسک نِمانا تےرے در آيا اے,
سدف تُوں اُهنُوں گل نال لا کے منّ وِهڑا رُسناای رّکھ۔
