ِاسک دے وِچ اپنے هاُمَے دی,
کوای دیوار تاں کدے گِردی۔
مَےں اُسے سکھس توں هاں ناواکِپھ,
اُه جو پهِچان بن گِآ مےری۔
ِاسنُوں سمجھاواں مَےں تے مَےنُوں ِاه,
اےهو ِاّچھا هَے ِاس مےرے دِل دی۔
رات نے هور کالی هونا هَے,
ِاه اجے سِکھر تیک نهیں پهُںچی۔
آاے اُه دُّکھ وِچ مِرے بےسک,
بات کردے رهے مگر اپنی۔
همسپھر بن کے ساتھ دے مےرا,
جِںدگی نال هاں تِرے مَےں وی۔
آس اُه سما هَے ‘سسی’ جِسدی,
رَوسنی دےر تّک نهیں رهِںدی۔
