ِاشک هُںدا رّب واںگراں,
پھےر ےار نال وپھا کماایاے جی۔
جے نِبھااُنی نهیں ےاری سّجنا,
پھےر ےار نال ےاری نا لاایاے جی۔
مُّل پااُنا کی دُنیآ نے,
کدر ِاشکے دی جا راںجھے توں پُّچھو۔
درد هُںدا کی وِچھوڑے والا,
جا کے ےار توں هواے واںجھے توں پُّچھو۔
لِکھ کهانی ِاشک والی وے,
نمیں اّکھیآں 'چ کلم دے کِنّی کُ سی۔
پھّٹ لّگے ِاشک پِںڈے هںڈھايا,
خُدا نے بھےجی ملھم کِنّی کُ سی۔
پانی واںگ ساپھ دِل آشک دا,
تے شیشے واںگ کهِںدے ٹُّٹ جاںدا۔
کّکھ نا چھّڈدا ِاه ِاشک پّلے,
بھرے بازار آشک کهِںدے لُّٹ جاںدا۔
کنّ پڑوا تے هّتھیں کاسا پھڑھ لَے,
بھیکھ مںگ کھا تے فکیر بن لَے۔
کبریں سَوں جا جاں چار لّکڑی مرلے,
جاں جی 'لا زِںدگی تے ِاشکے 'چ سڑھ لَے۔
کِسے نے ِاشک خُدا منِّآ,
تے کِسے نُوں سُولی چڑھا چلِآ
شَےری وی ِاشکے 'چ پاگل هويا,
جِهڑا دُنیآںداری سبھ مُکا چّلِآ۔
