جِسماں توں کی لَےنا سّجنا, مَےنُوں چاه آ تےری رُوه دی۔
تےرے دِل دا رستا دّس دےوے, مَےنُوں تلاش آ اُس سُوه دی۔
ِاشک لای جینا نِرا هَے جھُوٹھ, ِاشک لای مرنا سّچ کِاُں لّگدا۔
مهِبُوب رازی جے پھےر نا هوای, کبراں 'چ پاے نُوں وی ڈر کِاُں لّگدا۔
دُنِآویں نشے توں کی لَےنا, جِهنے نشا ِاشک دا کیتا هووے۔
مَوت توں اُهنے کِںجھ ڈرنا, جِهنے زهِر نفرت دا پیتا هووے۔
ِاشک ِاشک نا کرِآ کر جِںدے, ِاه نفرت بھری دُنیآں اے۔
ےار ےار نا لّبھدی پھِر تُوں, ِاه دُشمناں دی دُنیآں اے۔
ِاشک کرنا کںم رُوهاں دا, تُسیں چِهرے لَے کے بهِ گاے کِاُں۔
جِسماں دی تاں جات هَے مِّٹی, تُسیں بھُّکھ مِٹااُںدے رهِ گاے کِاُں۔
تُوں بھُّکھا اے جِسماں دا, مَےں پِآسی آ تےرے ِاشکے دی۔
تُوں خُدا اے مےرے مںدراں دا, مَےں کںجری آ تےرے ِاشکے دی۔
