کوای اَےنی مهِںگاای 'چ کِوےں چھےڑے,
پری چِهرا مهِبُوب دِلدار دی گّل ۔
جدوں ساکی توں جام دی تلب کیتی,
چھےڑ بَےٹھا اُه پِچھلے اُدھار دی گّل ۔
سارا سهِر دا سهِر جُآریآں دا,
رهی ِاه نا دو جاں چار دی گّل ۔
کِوےں “ساهِب” نُوں گجل پسںد آوے,
اُه کی جاندا کسپھ ِاسرار دی گّل ۔
