کُّل دھرت رهی وےکھ :
مِرجا سُّتا جںڈ هےٹھ,
باراں تپن وِچ جےٹھ,
دُور وگدی جھناں
ٹھںڈھی ساهِباں دی چھاں۔
کُّل دھرت دے بھُچال
لںگھے سالاں دے سال
سُّتے مِرجے دے نال,
لَےںدا دُور پھرواں
بھُّلے برِچھاں دے ناں۔
نیںد وِچ پوے جور
دےوو چرکھاں نُوں توڑ
کّڈھو نواں کوای لور—
کاِانات دا پھکیر
ساهِباں تّک بھرے نیر۔
کُّل دھرتی دے راه
هواے مِرجے دے ساه,
ساهِباں وگے درِآ !
موںهدا رُّتاں دے تیر
جوبن دھرے ن دھیر۔
ٹّپے سمِآں دی گھات
ڈُوںگھی بولِآں دی رات
پَےڑاں بھُّلیآں دی بات,
لّبھے نیںداں 'چ ڈھوا-
ساهِباں دھرتی دا موه۔
لّکھاں ساوناں دی گُوںج
پوے مِّٹھی مِّٹھی بُوںد,
جِوےں دھرتی دی کُوںج
مِلی مِرجے نُوں رو,
گای نیںدراں 'چ کھو۔
پای آکھراں دی بھیڑ
ےوگی ولی گَوس پیر
وّڈی کر تکسیر,
ماهی وےکھدے نے آاے
ڈُّب گاے تِرهااے ۔
مواے کاپھلے دی لوا
کّچے گھراں دے موه
ےارو لَےںدی کنّسوا
پای ندی وّلوں آاے
جِوےں ماںجھی کُرلااے۔
رُلی رُلی کھانگاه,
کِّتھے ماهی سُّتا جا ?
رهے بھال درِآ-
'واجاں ماردے پھکیر
موڑی مُڑے ن وهیر۔
چیر نیںدراں دے راه
جِّتھے تیر وّجے جا
اُهدی دھرت ن گواه-
مِرجا پهُںچِآ اکھیر
ساهِباں بڑی بے-نجیر۔۔
