جے کدے آاُنا هويا
تاں خت واںگ آویں
اچنچےت جےهی کِسے ےاد 'چوں جنمیں
اُڈیک دی راه 'چ تَےنُوں
پّگ دے لڑ نال پُوںجھ کے پھڑاں
پهِلاں تاں هِّک نال لاواں
پھِر اَوهلے بهِ بهِ پڑھاں
بهُت کُجھ خُردا رهِںدا هَے
جِنّا چِر تےرا خت نهیں آاُںدا
ڈاکیآ جد بِناں رُکے لںگھ جاںدا هَے
خبرے کِنّیآں اُمیداں مردیآں هن
کِنّیآں سِخر دُپهِراں بَےٹھیآں
راه تےرے 'چ ٹھردیآں هن
دِل جِهناں دیآں نُّکراں 'چ
کوای آس پُںگردی هووے
جدوں اُه آپنی اّگ 'چ مُرجھااُںدے هن
کبراں 'چوں لاںبُو اُّٹھدے هن
پِںڈاں دیآں جُوهاں 'چ چُّپ سَوں جاںدی هَے
تُوں کِهڑا جاندی نهیں
کِ ختاں دی اُڈیک کِهڑی اُمر نُوں لّگدی هَے
کِهڑے وےلے ترےڑ پَےںدی هَے شیشے نُوں
کدوں بندے نے رںگ بِرںگے سُپنے پلکاں 'تے
کدوں رُوه دَوڑدی هَے اںدر تے اَوهدے پِںڈ وّل نُوں
خت هی هُںدا هَے
جو کِسے پِںڈ 'چوں چھُه لَے ٹُر کے آاُںدا هَے
خت هی بُوهیں اںب پّتے لٹکااُںدا هَے
خت هی اںگاں وِچ جھرناٹاں پااُںدا هَے
خت ستریں ٹِکِآ اسمان
خت بن آوے کِتے بھگوان
ختاں وِچ ریجھاں ختاں وِچ جان
خت سُگںدھیآں خت ایمان
خت ِاںج مِلن جِوےں ِانسان
بُوهِآں اُتے جد خت کوای آوے
اُّجڑدا پِںڈ نگر وس جاوے
در سُنّا ِاتِهاس کهاوے
جے کوای دُّکھدا دِل لِکھاوے
ختاں نُوں هی سدا خت آون
جد کوای ےاداں راتاں کھاون
مهِکاں جے کدے پھُّل بن جاون
گودی چّک چّک چنّ کھِڈاون
خت آيا اُداس وی هونا
جوڑدا ٹُّٹے سواس وی هونا
ےاراں دا دھرواس وی هونا
باپ ورگا پرکاش وی هونا
آوےگا کدے چھاںواں دا خت
وِهڑے پھِردیآں ماواں دا خت
نِّکے وّڈے بھراواں دا خت
سںگ کھےڈدیآں تھاواں دا خت
خت هی نے ختاں دے سااے
هّتھاں وِچ جِوےں چنّ نے چااے
سُوهے بُلھاں لای چُںمن آاے
چّک چّک اّڈیآں هِّکیں لااے
سخیاَو نی کّلھ خت ِاّک آيا
سارا وِهڑا اَوهنےں نّچن لايا
تارِآں آ کے جھُرمٹ پايا
چاننی رات کولوں اساں پڑھايا
خت کهِںدا سی کِسے نے آاُنا
گِآ بدےشیں ِاک پراهُنا
رںگ ساںولا چنّ توں سوهنا
هار پروا کے گل وِچ پااُنا
هر ِاک سُفنا ِاںج سجااُنا
اَودن وٹنے نے مهِںدی دا هونا
