جے کوای هَے هُسن نُوں اپنا گِآ
آپنی پهِچان نُوں خُد کھا گِآ۔
رُل گِآ اُه پتجھڑی پّتِآں ترھاں
جو سِکںدر واںگراں سی چھا گِآ۔
جِںدگی بھر اُه اُڈارُو باج سی
آپنے پر آپ هی کٹوا گِآ۔
لَے ِالاهی نُور آيا آدمی
دھارمِک گُںجلاں دے وِّچ بھرما گِآ۔
کَول ’کّٹھِآں جین دے کیتے مگر
جد بُلايا اَوکھ وِّچ ٹرکا گِآ۔
دُور مںجِل راه سی مُسکِل بڑی
پرتِآ تاں سَوکھِآں گھر آ گِآ۔
چاننا هی چاننا هَے گھر مےرے
کَون آ بُوها مےرا کھڑکا گِآ۔
کای ورھے هو گاے نے جِس نُوں وےکھِآں
اّج کھاباں وِّچ اُه مےرے آ گِآ۔
پِرهڑی ‘اُّپل’ نِبھاای کھُوب اُس !
کاگجی پھُّلاں دے مےلے لا گِآ۔
