ِاه کَون آيا اے مےری ارتھی دے نال ?
کِسدا هٹکورا جِها سُندا هاں مَےں ?
ِاه کِدھے ماسُوم-جِهے پَےراں دی هلکی چاپ اے ?
ِاه کِتے اُهیاَو نهیں ?
است وےلے دی کِرن نُوں وےکھ کے کُجھ ےاد کر
ےاد کر کھاں اُه سماں
جد تےرے مهِلاں دے لںمے سهِم-پرچھاوےں هےٹھاں
آ کھلوتا ِاک جوان
اپنی چَوڑی هِک 'چ لَے
ماسُوم ریجھاں دا جهان
جِس دا اُّچا کد سی ِاک ججبا-جوان
جِس دی تاکت تے وپھاداری نُوں تُوں
کُجھ ٹکے تے پھاکِآں دے ِاوج سی لِّتا کھرید
جِس دی اُمرا دے ورھے
تےری کھاتر ارک بن بن کے وگے
تُبکا تُبکا جِںدگی اُونی هوای تےرے لای
سُالا اُهدی جِںدگی دا سی تڑپ اُٹھدا کدی
بکن تے مجبُور هو جاںدا سی اُه
نیل آپنے جِسم دے جگ نُوں وِکھا دےںدا سی اُه
پھےر وی اپنی وپھا وےچن لای مجبُور سی
اںت سُالا جِںدگی دا ست کے بھاںبڑ بن گِآ
کھتم هوای جِںدگی, اُس دی مجبُوری, وپھا ۔
است وےلے دی کِرن
اپنے کولے است-ساگر وِچ ڈُبو
هو گای کھاموس, پَےںڈے مُک گاے ۔
است وےلے دی کِرن نُوں وےکھکے کُجھ ےاد کر
ِاه هَے چھُّٹی دا سماں,
هَے سِهن تےرے وِچ جماں
پهیاے-گےڑُو ڈںگراں دا ِاک گِروه;
چارا نهیں تاں نا سهی,
اپنی تِجَوری وِچوں پھاکے وںڈ دے جا روج واںنگ
اےتھے هٹکورے ن بھر
آکھ نا چںگا سی اُه, مےری وپھا ن ےاد کر
مَےنُوں تاں اپنی وپھا تے مان نهیں
تےرے هںجھُو نُوں مےرے ماتم دا هرگِج هک نهیں
مر چُکے نُوں هور ن کوه اپنی همدردی دے نال
ِاه کَون آيا اے مےری ارتھی دے نال ?
