هَے ِاک 'تے نِربھر دُواے دی هستی
جے ِاک نا هُںدا, دُوآ نا هُںدا
ستھان هر ِاک دا اپنا اپنا
نا کھوٹا هُںدا, کھرا نا هُںدا
جے مَےنُوں کرتا نے ساجِآ اے
تاں مَےں وی کیتا اے اُسنُوں پرگٹ
مِری تے اُسدی هَے هوںد ساںجھی
جے مَےں نا هُںدا, خُدا نا هُںدا
اُه پار لااُو اُسے دا بےڑا
جو آپ ڈُّبن دا ڈر سهےڑُو
اُه کِسدے دّسو گُناںه بخشدا ?
جے کیتا مَےں کُچھ بُرا نا هُںدا
اَے نےک-بختو ! تُهاڈی دُنیآں
وجُود وِچ هی نا آای هُںدی
جے پِرتھمے مَےں گُناںه کرکے
بهِشت 'چوں نِکلِآ نا هُںدا
گُناںه مِرے 'تے آباد دُنیآں
گُناںه 'تے نِربھر هَے کُل ِابادت
منَون دی لوڑ هی نا پَےںدی
جے مےرے نال اُه خفا نا هُںدا
مَےں اںس اُسدی, مَےں اُسدا هِّسا
مِرے تے اُس وِچ نا فرک سی کوای
جے آپ هی مَےں نا هُںدا نیواں
تاں اُسدا ِاه مرتبا نا هُںدا
جو اُسنُوں بھالن ویرانِآں وِچ
مَےں وےکھ اُهناں نُوں هّس چھّڈداں
کِاُںکِ رچنا توں رچنهارا
کدے وی 'سیتل' جُدا نا هُںدا
