جے وردی اَےدکیں بارش تاں جاںدا بّدلِآں دا کی ۔
اسیں بَےٹھے هاں اُںج بںجر تے ساڈے ٹِّبِآں دا کی ۔
جُداای درد بن کے رچ گای اے پُور پُور اںدر,
کِتے هووے کوای مَوسم اساں نُوں مَوسماں دا کی ۔
ِاه تےری ےاد دے وِچ جگدے بُجھدے رهِنگے آپے,
مےری پِلکن دے پّتر هےٹھ ِانھاں جُگنُوآں دا کی ۔
مُسافِر نُوں تے چھاں دےنی ِانھاں دا فرز هُںدا اے,
کوای آوے نا آوے پِّپلاں دے ٹهِنِآں دا کی ۔
مَےں اُهنُوں ےاد کرناں واں تے منزر جاگ جاںدے نے,
جو ور آایآں نے مےری اّکھ 'چ اُنھاں بارشاں دا کی ۔
مَےں سینے وِچ اںگیٹھی لَے کے وی تے سَوں نهیں سکدا,
بھڑک اُّٹھن کِسے وےلے تے ِانھاں کولِآں دا کی ۔
کدے تے ےار 'ساکِب' شِار مےرے داد پاونگے,
گُزر جاونگے ِاه وےلے وی ِانھاں وےلِآں دا کی ۔
