جیهنے تپدیآں دھُّپاں دے وِچ, ساری اُمر هںڈھاای ۔
اُه مويا 'تے اُهدی لوکاں, چھاوےں کبر بناای ۔
دُور گِآں دے چِهرے رّکھے, آپنے نال سجاای,
سینے دے وِچ چھےک کرے تے, لںگھ جاوے پُرواای ۔
نویآں سوچاں اّگے ودھ کے, دِل نُوں چِںبڑ گایآں,
سُورج نے جد باری وِّچوں, پهِلی جھاتی پاای ۔
مَےں جاگاں تے مےرے سارے, دردی اّکھاں کھولھن,
کمرے دی هر شَے نے نیںدر, مےرے نال مُکاای ۔
کر سکِآ نا ٹھںڈھا جیهنُوں, سارے شهِر دا پانی,
اُهنے آپنے آپ نُوں دےکھو, کَےسی اّگ لگاای ۔
نھےرا بھاوےں کِّڈا ای مُوںه, زور کِاُں نا هووے,
چار چُفےرے چانن کردی, اںدر دی رُشناای ۔
ِاکلاپے دے پانی اںدر اَےڈی لںمی چُّبھی?
سارا دِن اُه پھِردا رهِںدَے, کّلا نیویں پاای ۔
خاباں تے پابںدی کوای نایں, جِنّے چاهے دےکھو,
پر تابیراں بںدے دا لهُو, مںگن مُّکھ وِکھاای ۔
هور تے سارے مَوسم تےرے, پِّچھوں اَےدھر آاے,
رںگاں تے خُشبُوآں والی رُّت کدے نا آای ۔
