جِس دیآں ندیآں وی
مڑھک نال ٹُرنا سِکھااُن
درِآ دّسن
کِںجھ سینے تانی دے نے وَےریآں مُوهرے
پِآر کِںجھ وںڈیدا
برهِمںڈیں باںهاں کھِلار کے
کلاوِآں چ کِوےں
گھُّٹ کے لایدا
دُکھیآں دیآں چیساں تے درداں نُوں
پںجاب دیآں
سوهنیآں کُڑیآں نے
مِّٹی چ ونّسُونّتا کھِلاری
تے السی سروں دے پھُّل کھِڑھے
جوان مُٹِآراں
نے آپنیآں چُنّیآں دے رںگاں چوں
پھُّل پّتیآں نُوں رںگِآ
سُوهے بُّلھاں نال مهِکنا هّسنا دّسِآ
پںجابنا نے تِّکھیآں نجراں نال
سِکھايا مٹکااُنا نکھرِآں تے پَوناں نُوں
ِاهدیآں دیآں چِڑیآں نے
گیتاں نُوں سُر تال سمجھااے
اںبراں چ اُڈنا
تے بّدلاں نال
سںواد رچااُنا دّسِآ
ِاهدے پرِںدِآں نے
پںجابی ریتاں رِواجاں نے
نےڑے بهِ دُّکھ سُّکھ ساںجھے کرنے دّسے
ٹُّٹے ساهاں دیآں تںداں نُوں جوڑنا
گلوّکڑیآں نے سمجھايا کِ
گواںڈھوں کدے پرت کے نا جاِااَو
بگَےر سینے ٹھارن دے
بُوهِآں دراں نے
ِاک دُوسرے گھر جا کے
رُوهاں دے بُوهِآں تے دستک کرنی دّسی
بھریآں کَولیآں چھنّے
دیواراں ٹّپ کے مِلے
رُّتاں لوریآں دے کھِڑے چِهرِآں تے مُسکراهٹاں نُوں
ِاهدیآں هواواں هی سن
جِهناں وّڈِآں دا ستِکار تے چھوٹِآں نُوں پِآر کرن دا
پهِلا سبک دِّتا
ساهاں دی تاںگھ کھِّچ پِآر نے
مّتھِآں تے نسیب کھُنے
ڈُسکدیآں هِّکاں نُوں دِلاسے دےن والے
ریتاں چوں ریجھاں اُگمیآں
کی کی نهیں بکھسِآ
پںجاب دی مِّٹی نے سانُوں
پهِلے چھراٹے نا هُںدے
تاں تپدیآں دھُّپاں چوں مهِکاں نهیں سی
کِسے نے ماننیآں دھُدلاں دیآں
جھّٹ هّتھ دھرنے جا کے موڈھِآں تے دّسے
وِلکدیآں ٹاهراں ماردیآں پلکاں اتے هںجھُوآں دے
اےنے پِآر تے موه والے
کِّتھے لّبھنے سی
رُّکھاں دے پّتِآں نُوں راگ
سَو سَو مّتھے وّٹ پا
دراں مُوهريوں لںگھ جانا سی کھںگھُورِآں نے
هںکاری تِاُڑیآں پا
جے پںجابی پَوناں وِچ گلے لگااُن دا چاا نا هُںدا تاں
ِاّک دُوجے دے دُّکھاں سُّکھاں نے
ِاکّلِآں هی ڈُسک ڈُسک سَوں جانا سی
گیگِآں دیآں تاجیآں بناایآں
پںجیریآں لّڈُو
کھبرے کَون کھاںدا کّلا کّلا
سدیآں دے چاواں نُوں
کّٹھے هو کے نّچنا هّسنا سِکھايا
دُور هو هو بَےٹھیآں ناراج گلیآں نے
رواِاتاں نے گھر گھر جا سّدے
دِتے نّچن گااُن دے
پںجاب دیآں ریجھاں رَونکاں
راهاں چُراهِآں نے
کی کُّجھ نهیں دِّتا مَےنُوں تے تُهانُوں
جیوے مےرا پںجاب تے
جّگ جِاُون مےرے پںجابی
جِهنُوں مَےں
جّپھیآں پااُن جانا گھُّٹ گھُّٹ
