جِهڑا چھّڈِآ گِراں, اُهدا لَےنا کی اے ناں۔
چل سوهنِآں! تُوں جا, هُن نویں کِسے تھاں۔
دِل توڑ کے نا بهِ, نوےں خاباں وِچ وهِ,
بیتے کِّسِآں 'چوں هونیآں تُوں نویآں بنا۔
نیر ندیآں دے وهِن, سدا چلدے هی رهِن,
ڈھےری ڈھاه کے نا بَےٹھے, کدے بّدلاں دی چھاں۔
کّچے-پِّلے نے مکان, تھّکی-ٹُّٹی اے رکان,
شالا! بدلے نِزام, مَول پَےن ِاه گِراں!
کھڑے اُّچے نے چنار, لَےن بّدل اُتار,
کرن پیلِآں-پلّتِآں نُوں جین-جوگِآں۔
گّل کهِںدے نے سِآنے, جدوں مُّک جان دانے,
پُّت تورے پردےس, اُدوں دُّکھی هو کے ماں۔
جِهناں گھراں وِچ آم, نِّت چھلکدے سی جام,
اَوتھے سِوِآں دے واںگ, هُن چھاای چُّپ-چاں۔
