جھّجھا آکھدا جھُوٹھ دے گاهک سارے, کوای سّچ دا خریدار ناهیں۔
بِنھاں سادھنا پھِرن انےک سادھُو, کوای جاںودا جنم سُدھار ناهیں۔
راگ تان مےں بهُت کمال دےکھے, وّجے دِلاں مےں ِاشک دی تار ناهیں۔
سںت, مهںت تے پںڈِت نے بهُت دےکھے, وےد واچدے اسل وِچار ناهیں۔
سّبھو پےٹ دے کارنے پِّٹدی اے, هُںدی اسل مےں دھرم دی کار ناهیں۔
جیاُںدے آکھدے بهُت مر جان چںگا, کوای مرن دے واستے تِآر نهیں۔
سارے آکھدے پُّت هاں جَوهریآں دے, کوای پرکھدا لال جواهر ناهیں۔
لوک روگاں نے بهُت لچار کیتے, کوای ِاشک دے نال بیمار ناهیں۔
سارے چاںهودے بازیآں جِّتنے نُوں, کوای کھےڈدا منّ کے هار ناهیں۔
هِرس جگت دی وِّچ گرِفتار هواے, سّچے رّب دے نال پِآر ناهیں ۔
جیهنُوں اّکھیاےں دےکھنا چاهُںدے نے, هويا سُپنے دے وِّچ دیدار ناهیں۔
من پِآ دُڑاںودا سارِآں نُوں, کوای اےس تے ٹھیک اسوار ناهیں۔
جِهڑے چِّت نُوں سان مےں چاڑ چھّڈے, مات-لوک دے بیچ لُهار ناهیں ۔
پالے پریت چکور تے چںد والی, کوای جاپدا جگت مجھار ناهیں۔
لوکاں واستے بهُت هدَےت کردا, آپ تِآگدا وِشے-وِکار ناهیں۔
دےا سِںگھ هَے جھُوٹھ دے شهِر بّدھے, کوای دھرم دا دِسے بزار ناهیں۔
