جھّلے آں پر کّلے تے نهیں ساڈے نال ورولے نے ۔
اساں اجےهے لّکھاں رےتڑ پَےراں هےٹھ مدھولے نے ۔
ساڈے جھّل نے نویآں-نویآں راهواں لّبھدے رهِنا اے,
چنّ تے اساں کُمںداں سُّٹیآں, زّرِآں دے دِل ٹولے نے ۔
جاں اےتھے لوکاں دے دُکھڑے سُنن-سُنان دی ریت نهیں,
جاں تےری بستی دے سارے واسی گُوںگے-بولے نے ۔
ِانھاں تےرے پِّچھوں تےریآں گّلاں کر-کر هّسنا اے,
تُوں کِنھاں بےدرداں اّگے غم دے دفتر کھولھے نے ۔
زاهِر باتِن دے فرکاں دی کی-کی سُورت دّساں مَےں,
دِل وِچ غم پاںدا اے بھںگڑے, بُّلاں اُّتے ڈھولے نے ۔
رُوپ اساڈی دھرتی دا کِاُں شرماوے چنّ تارِآں توں
اساں ِاهدی هر واٹ دے اُّتے رّتاں دے رںگ ڈولھے نے ۔
پتا ِانھاں دے وسفاں دا بس واه پِآ ای لّگدا اے,
وےکھن دے وِچ 'تاِاب' هوریں لگدے ڈاڈھے بھولے نے ۔
