ِاکّلاں کھتم...
مَےں جھناں دے وهِن 'تے وےکھی
نَےناں دی گُلکاری۔
کھوه رِها رُّتاں دا پَےںڈا,
رںگ کسُںبھڑا بھاری۔
پیلے پّت جِاُں گھُںم گھُںم ڈِگدے,
دھم دھم کردے بُّلے ۔
بال-اُمر نُوں کی سمجھاواں,
کِاُں ِاه جھُںمر هُّلے !
اّتھرے وهِن 'چ رُل جاوےگی,
ِاه سّجناں دی ڈھانی۔
گھڑِآں دے وِچ رُّتاں بھرِآ,
هّس کسُںبھڑا پانی۔
کَون تُرےگا ِاس پاسے نُوں,
اندِّس بُوها کھُّلھے !
اےس وهِن 'تے ناچ کرے جو,
آکھِر ِاک دِن رُّلے۔
لّکھاں رون جلاں وِچ رُوهاں,
ڈُبدیآں پااُن کُکارا۔
وهِن راںگلے هےٹھ مَےں وےکھاں,
هّتھ پیر دا پِآرا۔
رںگ رُّتاں دے هںبھ هںبھ جاون,
چڑھن ن وهِن همےساں۔
مںگن وسل ماهی دا دھر توں,
پیون تھین ورےساں۔
پاون چُّپ دھرت دی ساری,
وهِن جھناں هو جاوے;
گھُںڈ کسُںبھڑے دا چُّک پِآسا,
راںجھن ےار بُلاوے۔
جھںگ دا بولا بھےس وٹا کے,
واںگ جوگیآں رمدا۔
رات دے آںگن کُل دھرتی دا,
تپ تپ برِهُوں تھںمھدا۔
جھںگ دا بےلا الکھ جگااُںدا,
کھڑا کھڑا در جھوکاں۔
پی گاے ساه ناگ جد دھر دے,
کَون لگاوے چوکاں ?
کدے جھناں 'تے وںجھلی وّجے,
کدے تاں تکھت هجارے۔
مںگُو چاک کھڑھے هَےرانے,
میںه پوے کِس بارے ?
سُنِآ هیر : راںجھن وِچ بےڑی !
ون ون تںداں پاوے۔
پھجریں سںنجیں سِکھر دُپهِریں,
راتیں سےج بناوے۔
هیر دے سُپنوں جھِلمِل جھِلمِل,
لںگھن رات دے پانی۔
سوهنے لَوںگ ’تے لِسک تان کُای,
اُمراں واںگ وِهانی۔
بُّت هیر دا رُّت ساون وِچ,
چھِپ چھِپ دِوے ن ساراں۔
ن سد وںجھلی ن جُگنُوں کُای,
سکِآ ڈھُوںڈ پھُهاراں۔
هیر دے بُوهے گھُںم گھُںم آون,
سُبک جھناں دیآں بھُوراں۔
کهِکساں دے کھُوهے وّلے,
چااے گھڑے جِاُں هُوراں۔
باراں ماس اکھیں وِچ هںجھُو,
کی رںگپُر دا جینا ?
مّچھ کّچھ ناگاں دے راه 'تے,
سّد ماهی دی تھینا۔
پھِر راتیں مَےں رُّکھاں اَوهلے,
کھڑھ کھڑھ تّکیآں باراں۔
روِا جھناں دا پاٹا دامن,
سین جھناں دیآں ناراں۔
گھُںم گھُںم چڑھدے بھاںبڑ چاای,
وگ وگ جاون رُّتاں۔
بلدے چرکھ هےٹھ مَےں وےکھاں,
سگن مناون رُّتاں۔
جِسدے جوبن جل بل جانا,
هیر ن اَوس بنےرے۔
رںگ کسُںبھڑا جِس راه وِکدا,
اُس توں کھڑھی اگےرے۔
جے ناںه وںگ اںبر دی ٹُّٹے,
کھِآل هیر دا وّلاں۔
سںجوگ-وِجوگ دیآں واٹاں 'تے,
مار رِها وّڈ چھّلاں۔
سںجوگ-وِجوگ لںمیآں ندیآں,
هیر دا کھِآل پروای۔
جل تھل نُوں گل لا کے مِلیآں,
واںگ مِّٹھی کھُسبوای۔
چنّ چاننی دے وِچ اُّڈن,
کُوںج واںگ کنّسوآں۔
کھُردے رات دے پّتن بَےٹھا,
کَون کرے پِآ لوآں ?
بِجلی سُبک سُپن توں سوهنی,
چال رهی سرماای۔
کھےڈ رِها مںگُو دا سُپنا,
بِرکھ-نیںد گل لاای۔
جدوں جھناں دی کںدھی کُّسنا,
هیر دا کھِآل پِآسا۔
تکدیراں دے بھےد-بھرے هّتھ,
دھرت پھڑےگی کاسا۔
دھرت دی واٹ هیر دا جوبن,
رهے جھناں دے نَےناں۔
رهِن ایمان هُسن دے وسدے,
سںگ بھِنّیآں رَےناں۔
هواے وےس دھرت دے سُوهے,
رںگ رںگاں نُوں کّجے ۔
جِس کن باگ دا سُپنا, اُس تے
بھری جھناں جِاُں وّجے ۔
ساری دھرت دی جان 'تے لِپٹن,
کِسے برِچھ دیآں چھاواں,
جاگ گیت دے اںگیں سُّتیآں,
ٹولن جِهنُوں هواواں۔
سد ابول چاا نُوں لِآایآں,
بےلِآں دے وِچ کُوںجاں۔
کُّجھ هی بھےد دھرت دا پاون,
گھاه 'تے سُّتیآں بُوںداں۔
جھُںمر دے وِچ مُڑ مُڑ نّچیآں,
کون برِچھ دیآں راهواں !
بھَےا وِچ کَون کِسے نُوں آکھے :
“ن وگ جان جھناواں۔”
هرا برِچھ کِس جُوه وِچ ماُلے ?
جل تھلُ دےسُ ن جاپے۔
پھِر کِاُں بُّلیآں مِّٹھیآں هوون,
ِاس سُںنجے ترناپے ?
هرا برِچھ هیر دا سُپنا,
پھلدا رهے همےساں۔
پَےںڈا اّکھیآں وِچ جھناں دا,
ساںبھ لِآ دروےساں۔
