آن دھرےکاں هُّلیآں
چنّ تّکن سایآں,
وگدے هواے چناب نُوں
کُجھ آکھن پایآں۔
پَےںدی پای دھمال هَے
اّج آںگن مےرے,
کھانگاهاں وّل سوهنیآں
کُجھ وےکھن گایآں۔
سُتراں اُّتے لّد گای
اُه مجلِس مےری,
پںچھی اُّڈدا کھںڈراں
'تے وےکھدی پایآں۔
وےد کُران گرںتھ تے
دروےس نُوں سِکوا,
بُّجھدا دیوا جدوں وی
مَےں روںودی رهیآں۔
بُور اںباں دا کُوکِآ
ن چھوڈ کے جاوو,
پُرسلات وّل سوهنیآں
بنّھ ڈھانیآں گایآں۔
کِس دے نال مَےں کھےڈنا
ِاه سار ن ےارا,
رُلیآں کھاک گریب وِچ
چُّک گیٹیآں لایآں۔
رںگ مجیٹھی دُور هَے !
تےرے سُتر نُوں هوڑن,
رںگ کسُںبھے والڑا
پا چُوڑا بهیآں۔
پیر-پَےگںبر چلے گاے
چھّڈ چاک جِاُں سانُوں,
چِّتھ کے گھاه نُوں سُٹدیآں
چھّڈ مهیآں۔
