تارا گن دے بُوهے چُںمھدے
کدم دھرت وّل چايا۔
دھر دی جان پھڑی وِچ مُّٹھی
مَےں جھںگ بےلے آيا۔
اَوجھڑ راهاں 'تے سُّتیآں نے
مُوک وںجھلی-تاناں۔
چھّڈ کے تُر گایآں نے کِّتھے
سُںنجی پیںگھ رکاناں ?
مَےںڈَے کھںبھ گگن 'تے تپدے
سپھر سمےں دے چاای,
دھرتی اُّتے 'واج اُهناں دی
اجے پرت ن آای۔
جِںد تے کَول کھڑے برساں توں
بھُّلی دھرت نِمانی۔
پربت کھُسک گُپھاواں سامھے,
سُںنجے جںڈ, ن پانی۔
مےرے ساهاں وِچ پار توں
تدوں اگن کوای لّگی۔
بےمُهار سُتر جِاُں تن وِچ
جان دھرت دی وّگی۔
هو ارداس چَوکھنّی جِںدُو,
کهِکساں تّک هُّلے۔
سبنم تک کَولاں دا پَےںڈا,
جُلپھاں واںگُوں کھُّلھے ۔
جھںگ دے بےلے رات سُهانی,
وگن جھناں دے پانی۔
کوٹ ورھے دی چُّپ جِںد 'تے,
مےگھ واںگ چھا جانی۔
دھرتی نال هَول کُای چِر دا,
دُور هںس جِاُں گاوے۔
گگن نُورانی پّتناں اُّتے,
کھےوٹ واںگ بُلاوے۔
سبنم دیآں پلکاں وِچ دُوروں,
بِجلی کو لِسکےںدی۔
جِوےں چرکھ دے بھَوجل بھاری,
ناجک نجر ولےںدی۔
سبج کوںپلیں کھںبھ پھَےلا کے,
ججبے دھرت دے لّتھے۔
بُوںد جھناں دی کدے کدے آ,
چُںمھدی تھل جهے مّتھے۔
جھںگ بےلے جو کدے جھناں سںگ
راتیں دُکھ سُکھ پھولے۔
سَے برساں دی گھنی نیںد 'چوں,
سُپن پِآ اُه ٹولے۔
راںجھن دی ِاک ها نُوں لَے کے,
جُگنُوں دُور سِدھايا۔
کھولھ گگن دے نُوری بُوهے
سُںنجی سّتھ نُوں آيا۔
کدے تاں رُنجھُن اّکھیآں دے وِچ,
کدے تُوپھان اُچےرے ۔
ڈاڈھے هڑ نُوں موڑ لوو کُای,
ساه ٹُّٹ جاسن مےرے۔
کوِال دی کُوک سُنی وِچ بےلے,
ماواں کِتے اُڈیکن۔
پھول سُّٹے ناجک رںگ سارے,
لُکے پتالاں تیکن۔
کدے تاں تان سجن دی سُندی,
کدے تاں کھُرن بنےرے۔
نَوبت وجدی روک دِاُ, نهیں
باگ رونگے مےرے۔
هیر لای دھرتی دا ججبا
کَون بلی اّج موڑے ?
چنّ سُورجاں دے پھڑ تےسے,
بُّت دھرت دا توڑے۔
