جھٹکے دے نال کومل مُکھڑا کرکے زُلفاں اُهلے ۔
مےرے سُںدر جزبے اُهنے نخرے هےٹھ مدھولے ۔
اُهی هونَے اُهدے باجھوں سِّک اجِها کیهنُوں,
کِهڑا پوه دی بارش دے وِچ وِڑک تے بُوها کھوھلے ۔
مَےں هی دُّکھ لُکا نا سکِآ بھروِآں هاسِآں پِّچھے,
پِںڈاں دے پِںڈ لُک جاںدے نے اُںج تے رُّکھاں اُهلے ۔
دِل هّتھوں مجبُور اُه هو کے بُوهے تّک تے آيا,
پِّچھے مُڑ مُڑ تّکے نالے ڈرِآ ڈرِآ بولے ۔
دُکھ نُوں اّکھ دا پانی کرکے سدمِاُں باهر تے کّڈھو,
پّتھر هو جاوےگا 'آتِف' جے هںجھُو نا ڈولھے ۔
