ِاشکے دی گّل کرے شاِار,
پر اُسنُوں دُّکھ لَے کے بهِ گاے نے۔
پیڑاں دی زِںدگی جیاے شاِار,
سبھ آپنے پرايا کهِ گاے نے۔
ِاّک کلم بچی تے چار کاگز,
کِنّے 'ک جزبات تُوں لِکھ لاےںگا۔
جو دِل دے نال بیتِآ بھانا,
دّس مرنا تُوں کِںجھ سِّکھ لاےںگا۔
بِرها درد تُوں ساںبھ بَےٹھا,
مهِبُوب نا ساںبھی گای تےرے توں۔
کںڈِآں تے دِل آ لَے کھڑھا,
فکیری وی نا ساںبھی گای تےرے توں۔
جے شاِار سی کِّتھے نے کلام تےرے,
جھُوٹھے بناای بَےٹھا اے کِّسے تُوں۔
دّس وے شاِار کیهدے سّچ لِکھے,
کاگز بنا 'تے دِل دے هِّسے تُوں۔
داگی چںد تُوں سوهنا دّسدا اے,
شاِاراں دی لّگدی برادری جھُوٹھی۔
جے گیت تےرے سی نال لَے مردا,
کِاُں جیاے زِںدگی جے لّگے جھُوٹھی۔
مهِبُوب نُوں بےوجھا بےوفا آکھے,
مَوت اپنا کے گیتاں نال بےوفاای کِاُں۔
شَےری جے ساف تےرا دِل سی,
دّس هر گیت 'چ لِکھدا سفاای کِاُں۔
