جھُوٹھے سوهنِآں دے واهدے هر بار رهِںدے نے
هر دم راهاں وِچ رُلدے آسک جار رهِںدے نے
تَےنُوں سوهنِآں تبیبا ساڈے هال نال کی
کوای ماندے نے مَوجاں کوای بیمار رهِںدے نے
کِسمت وِچ ناهیں لِکھِآ ٹُکڑا جمین دا
ِاهناں آسکاں دے لاسے بے میجار رهِںدے نے
کلا هوکے کِداں دسے کوای هال اپنا
مهِپھل دُسمناں دے وِچ دِلبر ےار رهِںدے نے
هّتھ هُسن دے کھجانے نُوں پاویں سوچکے
هر دم پهِرے اُتے نَےن چَوکیدار رهِںدے نے
هسمت مںدراں دی لوڑ نا مسیتی جاںودے
ِاهناں دوهاں دھِراں کولوں آسک پار رهِںدے نے
