جھُّگیآں دے دُّکھ سُن کے هّسنا ریت پُرانی مهِلاں دی
ِاس توں ودھ کے دّسو کی اے هور کهانی مهِلاں دی
نیوےں گھراں وّل نایں آون دےنا ٹھںڈیآں ’واواں نُوں
بھاوےں کُجھ وی هووے ِاه نایں آدت جانی مهِلاں دی
جیون پریاے تےرا ساڈا مےل نایں هونا اےسے لای
اُّجڑے پُّجڑے گھر نے ساڈے تُوں اےں رانی مهِلاں دی
کّچیآں کںدھاں اَوهلے تے بس ٹھںڈے هاُکے هُںدے نے
سام تے کسم اے هُںدی اے بس سام سُهانی مهِلاں دی
ماڑے گھر دے نےڑے آ کے چےتر وی مُڑ جاںدا اے
پھُّلاں نال اے لّدی رهِںدی ِاک ِاک ٹاهنی مهِلاں دی
ساری جِںدگی ‘سںدھُو’ ِاّک وی سُّچا هیرا لّبھِآ نا
بُوهے بُوهے رُلِآ تے مَےں کھاک وی چھانی مهِلاں دی
