جِهڑی سوچ دی لوڑ سی سانُوں,اُهدا کال اے چاچا
تاں تے ساڈا ڈںگراں توں وی بھَےڑا هال اے چاچا
مَےنُوں تُوں ِاه سوچ کے دّس کھاں آپنے دےس دے اںدر
بےوسِآں تے بےهّسِآں نُوں کِتواں سال اے چاچا
مَےنُوں چُّپ کرا دِںدے نے ,اُهنُوں کُجھ نهیں کهِںدے
اُه تگڑے دا پُّتر وی تے کّلھ دا بال اے چاچا
گھر گھر لّگی ِاّٹ 'تے جے مجدُور دا لهُو نایں لّگِآ
مَےنُوں وی پھِر دّس کھاں ِاهدا رںگ کِاُں لال اے چاچا
جو جںمِآں سهِںدے پاے نے ماڑے ای دُّکھ سارے
آپنے پِںڈ تے رّب وی کھَورے تگڑے نال اے چاچا
هُن وی جے نا لوکیں بدلے تے پھِر ِاس توں اّگے
سِّدھی ساویں انّھے کھُوه وِچ انّھی چھال اے چاچا
جِهڑے باگ نُوں لااُںدے رهِگے توتے, مور تے چِڑیآں
گِرجھاں تے کُجھ کاواں رل کے دِّتا گال اے چاچا
نِّت گلی 'چوں لںگھدا اے جو واا دے بُّلے ورگا
باکی دا تُوں چھّڈ, پر اَوهدی ٹور کمال اے چاچا
"سںدھُو" ِاّکو گّل پُّچھدا اے دُور کرن وِچ سانُوں
بںدے هُن تّک سمجھے کِاُں نایں کیهدی چال اے چاچا
