جِهڑی سوچ دی لوڑ سی سانُوں اُهدا کال اے چاچا
تاں تے ساڈا ڈںگراں توں وی بھَےڑا هال اے چاچا
مَےنُوں تُوں ِاه سوچ کے دّس کھاں آپنے دےس دے اںدر
بے-وسیآں تے بے-هِّسیآں نُوں کِتواں سال اے چاچا
مَےنُوں چُّپ کرا دےںدے نے اُهنُوں کُجھ نایں کهِںدے
اُه تگڑے دا پُّتر وی تے کّلھ دا بال اے چاچا
گھر گھر لّگی ِاّٹ ’تے جے مجدُور دا لُوه نایں لّگِآ
مَےنُوں وی پھِر دّس کھاں ِاهدا رںگ کِاُں لال اے چاچا
جُو جںمے آں سهِںدے پاے نے ماڑے ای دُّکھ سارے
آپنے پِںڈ تے رّب وی خَورے تگڑے نال اے چاچا
هُن وی جے نا لوکیں بدلے تے پھِر ِاس توں اّگے
سِّدھی ساویں انّھے کھُوه وِچ انّھی چھال اے چاچا
جِهڑے باگ نُوں لااُدےں رهِ گاے توتے مور تے چِڑِآں
گِرجھاں تے کُجھ کاواں رل کے دِّتا گال اے
چاچا نِّت گلی 'چوں لںگھدا اے جو ’وا دے بُّلے ورگا
باکی دا تُوں چھّڈ پر اُهدی ٹور کمال اے چاچا
‘سںدھُو’ ِاّکو گّل پُّچھدا اے دُور کرن وِچ سانُوں
بںدے هُن تّک سمجھے کِاُں نایں کِهدی چال اے چاچا
