جِمیں دیآں کُل کںبن رےکھاں
پھِر مَےں وِچ چاننی وےکھاں :
آدِ جُگادِ دِآں بنباساں
لِپٹ کے نال جِمیں دے ساساں
دّسے بھےد اُمر دے جاںدے
پَےڑاں نال هی جان مِٹاںدے۔
جھّکھڑ جان پر درِآ 'تے
مَوت-گُپھاواں سِراں 'تے چا کے۔
کُجھ تاں لِکھ گاے پَےڑاں اُّتے
مِٹ گاے اّکھر اّپنی رُّتے۔
رام دے تیر جلے بےآسے–
سون مِرگ گاے کِس پاسے !
جوبنوںت جگاایآں هیراں
نَےن بھرے رام دے تیراں۔
پربت سِںدھ بار دے وَےناں
مَوت وِهڑِاُں مُڑیآں بھَےناں۔
جد کد چُّپ ابول بُلاایآں
جیون-سِںدھ چھِپن ترِهاایآں۔
کِسنے اّپنی باںه اُلاری ?
چنّ دے پار دھُوڑ دُکھِآری۔
کَون بُّت اُه کُون ن بھَےڑے
چهُں کُوںٹاں وِچ دےون پهِرے۔
هُوںگر مارن گھاِال اُه کِّتھوں ?
کِسے بھَےن دی کھاری وِّچوں !
کَون چُّکے ِاه چِراں دی کھاری ?
جاں دھر جاں اسمان دی واری۔
هّتھ پُنیت بار دے سُوهے
کھولھ دےن رمجاں دے بُوهے۔
لَےن پایآں دُوروں کنّسوآں
بنباساں دیآں چھِپدیآں لوآں۔
