جد سی بچپن تاں مَوجاں ماندے سی ۔
بھاوےں در در خاک چھاندے سی ۔۔
نا ڈر تے نا جِںمےداریآں سی ۔
هر پل کھےڈن دیآں تِآریآں سی ۔۔
هُںدی ےاراں دی امیری سی ۔
بھاوےں پَےسے پّکھوں فکیری سی ۔۔
مستی وِچ هّسدے گااُںدے سی ۔
ماپے وی لاڈ لدااُںدے سی ۔۔
کںم کھےڈنا سی تے پڑھنا سی ۔
ےاراں بےلیآں دے نال لڑنا سی ۔۔
دادی ماں کهانیآں سُنااُںدی سی ۔
سانُوں رُّسِآں نُوں آن منااُںدی سی ۔۔
پر جد توں اسیں جوان هواے ۔
بس اُدوں توں هی پرےشان هواے ۔۔
کھےڈاں کھےڈنیآں سبھ رهِ گایآں ۔
جِںمےداریآں جدوں دیآں پَے گایآں ۔۔
اُتوں کروا کے وِآه چاواں نال ۔
پا لِآ وَےر بھراواں نال ۔۔
هُن سبھ توں وّکھ رهِنا پَےںدا اے ۔
دُّکھ وِرهوں دا سهِنا پَےںدا اے ۔۔
هُن کوای نا سانُوں پِآر کرے ۔
هُن رهِںدے هاں بس مرے مرے ۔۔
هُن کںم وی دِن بھر کردے هاں ۔
پھِر وی ڈر ڈر مردے هاں ۔۔
هُن پَےسِآں دی امیری اے ۔
پر ےاراں دی فکیری اے ۔۔
آپے هّس لای دا آپے گا لای دا ۔
من رُسِآ آپ منا لای دا ۔۔
پِآر لّبھدے هاں پر لّبھدا نهیں ۔
مُکھ سوهنا هَے پر پھّبدا نهیں ۔۔
جو مِلدا هَے اُه کھا لای دا ۔
ِاهو جِںدگی من سمجھا لای دا ۔۔
