نِّکی جِنّی جِںد اساڈی, تے بستے ساڈے بھارے۔
کھےڈن دے دِن چار سی, جو اسیں سمِآں هّتھوں هارے۔
هر وِشے دے کںم اّگے, اسیں کّڈھدے رهیاے هاڑھے۔
سکُولوں مِلدی وهِل نا, اسی ٹِاُوشن هّتھے چاڑھے۔
هر ماپے دی چاهت هَے, اسیں ِاّک نںبر هی رهیاے۔
وِّچ کِتاباں پِسدے هاں, گّل دِل دی کِسنُوں کهیاے۔
ِاّک تِماهی, دُوجی,پھِر تیجی,سِر پےپر آ کے کھڑھدے نے۔
ساڈا پڑھِآ ِاک پاسے, ساڈے ماپے ودھ کے پڑھدے نے۔
نِّکے-نِّکے هّتھ ساڈے, پھڑ پَےنسِل لِکھنا سِّکھدے نے
نیںدر پُوری هووے نا, پھِر اّکھر دھُںدلے دِسدے نے۔
نّچا ٹّپا جے کِدھرے, تاں اّگوں گھُوری پَےدیں آ۔
پڑھ لَے جے کُجھ بننا, بس آواز ِاه کنّیں پَےدیں آ۔
سانُوں لّگے اساں هاں رَوبٹ, کںم اساڈا پڑھنا۔
نِّکے پَےری کدے نا تھّکنا, بس جماتاں چڑھنا۔
کھےڈن دی بھُّکھ مَےنُوں لّگے, مَےں وی چاهوا هّسنا۔
اُّڈنا وِّچ هوا دے چاهوا,تے پانی واگُوں نّسنا۔
اّدھی دُنیآں سُّتی هُںدی, بّس ساڈی آ جادیں آ۔
بَےگ پُورا,کںم پُورا بس, ِاهی ٹَےںشن کھاںدی آ۔
دےکھے سُپنے پُورے هوون, بس ِاهی ڈر ستاںدا اے۔
دّبِآ گھُّٹِآ سُّکھا هُن, بس بھار اُٹھاای جاںدا اے۔
