جِںدگی
جںگ دی هی
ِاک تِآری هُںدی هَے
جنُونّ تّک پهُںچن دی مںجِل
گھوڑی چڑھ پواای
پهِلی چانن سِلاای
ِاه اشاںت هَے
ساری کاِانات دا سور
اُداس نے رُّکھ ِاس رُّت دے
ِاهناں هی بےچَےن هواواں نال
جُوجھنا هَے اسیں
نا لڑے تاں ِاکّلے هی رهِ جاواںگے
سںگھرس بِن کاهدی جِںدگی
ساج بِن کی کںم نگمے
اُه جِهناں هّک نهیں مںگے
جںگ دی لِّپی نهیں سمجھدے
ماںواں دی کُّکھ دی مِّٹی نا بن سکے
جیون ےُّدھ دا هی دُوجا ناں هُںدا هَے
راهاں وِچ پاایآں امِّٹ پَےڑاں
تاریکھ دے پِںڈے تے هںڈھاای سِتمجریپھی
جںگ توں بگَےر پِںجرے چ دهاڑدے جکھمی سےر هاں اسیں
ِاک گج دے داِارے وِچ گھُںمدے
گرهِنے سُورج دے ٹوٹے
بھلکے ٹُّٹ کے ڈِّگن والے تارے
ےاراں دے انلِکھے انگااے گیت
گھروں باهر نِکلدے هی
درڑے جان نُوں پرِںدِآں واںگ مِّدھے جانا
مرے سُپنِآں دی مهِک
جےباں وِّچ پا کے
کُپھر دے بُّڈھے بُّت بن کے کھڑھے رهِنا
چَوںک دے ِاّک کِنارے
جِںدگی دی پیںگھ نهیں هُوںدی
سںگھرس کُّجھ وی نهیں هُںدا
بسںت رُّت ورگی
کھےتاں وِچ کھِڑی مُهّبت هُںدی هَے
موه هُںدا لِکھِآ ساهاں تے
لهُو دے رںگ ورگا
پّتِآں دے پَوناں نال چھےڑے راگ هُںدے نے
ےُّدھ دا ِاتِهاس لِکھن لای پهِلا مِلِآ پُرسکار
رُّسے سُورج نُوں هّتھ لااُن دی چاهت
جںگ تکھت دے هِلااے پاوِآں دا بےچَےن رات دِن دا هُںگارا هُںدا هَے
جُوجھن والیآں کھاهِساں هسرتاں دا نرِت
ساںت دھرت توں چّکِآ پهِلا کدم
جاں روه رّکھِآ ناں مُردا پهِراں دا
مُهّبت نُوں پاای ِاسک دی پهِلی گلوّکڑی نُوں جںگ کهو
مهِبُوب دے مهِکدے اںگاں دی سُگںدھت دا سرُور
پهِلی مُسکان
سُّچِآں بُّلاں تے جُوجھن دا موه
سّجرے پھُّلاں تے
