جِںدے نی اسیں اّج تےرے مهِمان,
کھِڑِآ رهے تےرا باگ بگیچا,
جاگدے نَےن پران
تَےنُوں کی دّسیاے نی کّلھ دیاے کھِڑیاے,
اُمراں دا ِاتِهاس,
کِهڑے جنم دے اسیں گُناهی
سانُوں کَون وےلے دی پِآس
گھروں تُرے سی اسیں سُوهے 'تے ساوے
راهاں نے کیتے وران
ماواں نے تورے سی چُںم کے مّتھے
دُّدھ دھوتے سُرخاب
دےس بےگانے جوبن پھُّٹِآ
مّتھے تے پھُّٹ پاے داغ
هُن تاں تن من وےس وٹااے
سانُوں ماں وی نا سکے پچھان
گھروں تُرے سی اسیں تےرے ورگے
کلیآں دی مُسکان
نِّکے نِّکے هاسے تے نِّکے نِّکے روسے
ساڈے بُّلھیآں 'چوں ڈُّل ڈُّلھ جان
تےرے تیک اپڑدے بُجھ گاے
اسیں رهے نا تےرے هان
جِںدے نی اسیں اّج تےرے مهِمان,
کھِڑِآ رهے تےرا باگ بگیچا,
جاگدے نَےن پران۔
