جِںدے نی کُجھ شبد سُنّکھے
جگمگ کردے تےرے مّتھے
تُوں اُهناں دی لوا وِچ بهِ کے
کر لَے اپنے لےکھ سُوّلے ۔
جِںدے نی در مهِکاں آایآں
بےسمجھی وِچ موڑ نا دےویں
اُٹھ کے کھولھ تُوں دِل دا بُوها
نا تّک اڑیاے سّجے کھّبے ۔
شبد سُراں دی ساںجھ نی جِںدے
رّب نُوں لگدی پِآری جِںدے
بابے تے مردانے دی گّل
بنّھ کے رّکھ تُوں اپنے پّلے ۔
تےرے سینے تیر هَے کھُبھِآ
منِّآ تےرا کھُون هَے ڈُلھِآ
تُوں اُس کھُون دے بال دے دیوے
بول هنےرے اُّتے هّلے ۔
ساںجھ پوے تاں مےل هَے بندا
مےل هووے تاں پِآر هَے ودھدا
جو لّبھ دا هَے پِآراں وِچوں
هور کِتوں سانُوں نا لّبھے ۔
