جِںدڑی کی اے رںگ-برںگے, دُّکھاں دی ِاک ڈھےری اے ۔
پھےر وی هسدا رهِںدا هاں مَےں, کِنّی هِںمت مےری اے ۔
پِچھلی رات دا مَےں هاں دیوا, بھڑکاںگا بُجھ جاواںگا,
زُلم دِآں تُوفاناں دی کِاُں, اَےسی سوچ گھنےری اے ۔
مُّدتاں توں اهِساس دے جھّکھڑ, ِاهنُوں پُّٹنا چاهُںدے نے,
مےرے جِسم دے وِهڑے وِچ ِاک, رُوه دی سُّکی بےری اے ۔
جے مَےں دو کّکھاں وِچ آپنا آپ لُکاای پھِرنا واں,
بِجلی کاهتوں سڑدی اے کِاُں اّکھ ملُوٹی تےری اے ۔
ڈِگ کے جّگ دیآں نزراں وِّچوں, جِهڑا پِآس بُجھاںدا اے,
سُّکھ دے اُس شربت توں مَےنُوں, دُّکھ دی زهِر چںگےری اے ۔
ٹںگِآ اے سُولی تے 'اسغر' تاهیاُں مَےنُوں ےاداں نے,
سّچ مَےں کهِنا, مُوںه تے کهِنا, اےهو غلتی مےری اے ۔
