جِںدُو دے باغیں
درداں دا بُوٹڑا
گیتاں دا مِرگ چرے
هِجراں دی وااُ
وگے اّدھ-رَےنی
کوای کوای پّت کِرے ۔
کوای کوای پّت
کِرے مااے مےریاے
باغیں تاں شور پوے
اُّڈے جاں کوای کوای
ساهواں دا پںچھی
گیتاں دا مِرگ ڈرے ۔
ساهواں دے پںچھی
تاں اُّڈن هارے
دامیں نا جان پھڑے
رات براتے
دےش-دِشاںتر
اُّڈدے جان چلے ۔
ڈریں نا مِرگا
درداں دے پّتر
روز نا رهِن هرے
وِرلے تاں اُّگدے
درداں دے بُوٹڑے
سںگھنے مهِک بھرے ۔
ِاک تاں تَےںڈڑے
کول کتھُوری
دُوجے تاں درد بڑے
تیجا تاں تَےںڈڑا
رُوپ سُهںدڑا
گّلاں تاں مِلکھ کرے ۔
ماریں وے چھالاں
بھریں وے چُںگیآں
تَےںڈڑے کرم کھرے
تَےںڈڑے گل
غم-هار-همےلاں
جھولی 'چ هور ورھے ۔
جِںدُو دے باغیں
درداں دا بُوٹڑا
گیتاں دا مِرگ چرے
هِجراں دی وااُ
وگے اّدھ-رَےنی
کوای-کوای پّت کِرے ۔
