جِس گھڑی وِشواس مےرا کھا کے ٹھھوکر تِڑکِآ۔
اُس گھڑی اُه بھَے دی ِاک ساکار مُورت جاپِآ۔
مَےنُوں هر بںدا چِڑی دے واںگ اپنے اکس 'تے,
اپنی بےچَےنی 'چ ٹھُوںگاں ماردا هَے دِّسِآ۔
بهِس دا مُّدا بنےگا هُن ادالت وِچ ِاه
اُسنے سِر 'تے لال کّپڑا کِس لای سی بنّھِآ۔
کُجھ وی تاں سابت نهیں سی شام نُوں گھر مُڑدِآں,
اپنے سوَے تے جِسم دے ٹُکڑے مَےں لَے کے پرتِآ۔
مَےں تُهاڈے دَور دا راون نهیں سی, پھےر کِاُں,
تااڑ کردا تیر آ دھُنّی 'چ مےری وّجِآ۔
کَےد کیتی هوای سںسکاراں دی مَےنا مر گای,
کھولھ دےوو پِںجرا مَےں تاں بتھےرا کلپِآ۔
