جِسم دے ِاس کھول وِّچ جد رُوه پا آيا هاں مَےں
آپنی آجاد هستی خُد مِٹا آيا هاں مَےں۔
سَور مںڈل توں اگاںه تک کهکسیں پرواج سی
دھار کے بںدے دی مُورت پر کٹا آيا هاں مَےں۔
مَےں, تدوں دِن رات ساں, پّتجھڑ, بسںتی رُّت وی
هُن منُّکھی بھےس دھاری, بھٹکدا سايا هاں مَےں۔
تار جِهڑی چھِڑدِآں هی, جھُوم اُّٹھے جِںدگی
ساج اُه انچھےڑِآ هاں, گیت انگايا هاں مَےں۔
کی پتا آدم هوا, پھل وی کوای کھادھا کِ نهیں !
پر بِورجِت سےب سارے, چھکچھکا آيا هاں مَےں۔
سُورجی کِرناں دے بےسک, چهِکدے سترںگ نے
پر تِلسمیں رںگ دی, تِتلی اُڈا آيا هاں مَےں۔
ساتھ سی مِلِآ مگر, ساتھی جِهی کھُسبُو نا سی
دِلبرا آمد تےری توں باد, مهِکايا هاں مَےں۔
دھُںد هی بس دھُںد سی, نا چنّ سُورج سی کِتے
هوںد بںدے دی توں پهِلاں, گھُمگھُما آيا هاں مَےں۔
جِسم توں چّل رُوه تّک مکسد هَے ‘اُّپل’ بس مےرا
ناو مَےں, مَےں هی مُسافِر, رّب رچی مايا هاں مَےں۔
