جِس دے هّتھ وِچ ڈوای
اُه کِاُں بُک بُک روای
درِآ ڈّکنا پَےنا
چھّت جے گھر دی چوای
پِآس ودھےری کُوکے
کنی جے ورھدی کوای
رُوه نُوں تازا کردی
ےاداں دی خُشبوای
رکھدے کِاُں همسااے
گّل گّل دی کنسوای
جیوے, جِس اّکھ مےری
هںجھُوآں نال پروای
کَون گِآ دُنیآ توں
دُنیآ سّکھنی هوای
مٹکا تِڑک نا جااے
بھر لَے لوای لوای
لںگھ کے درد ازابوں
جِںدڑی نویں نروای
چّک چڑھی نا جےکر
کِس کںم مِّٹی گوای
ڈُبدے چنّ دی 'کاشر'
آ کریاے دِل جوای
