“جاگدِآں بِستر وِچ سےوِںگ
چاه تے اںڈا
دِن بھر دھںدا,
رات پِآں سَوں جاواں ۔
ڈنلوپِّلے,
تھوڑا کھانا, بهُتا پینا,
گودی وِچ السےسن لَے کے اَےسی نیںدر پاواں
نا کوای سُپنا در کھڑکاوے
نھےرے نُوں وی ساه نا آوے...
مےریاے لالڑیاے, کی کیتا اے تُوں مےرے نال ?
نِهُں دیاے بالڑیاے,
مَےنُوں ِاک گھُٹ سُپن پِآل ۔”
۔رےڈیاُ بںد کر دےںدا هَے۔۔
“پریتم, ِاه کی هويا هاسا ?
اّج دا اںتِم گیت-سِلَونی
سُنن دِاُ کاهلی نا پاوو
۔سِسک پَےںدا هَے۔۔
کِس لاهِآ, بِسکِٹ توں رَےپر
نَوکر هَے...کوای چوری, چوری !
۔پریتم نُوں سِسکدا وےکھدی هَے۔۔
اّچھا ! ِاه سِسکی پریتم دی !
مَےں ڈر گای, بِسکِٹ توں رَےپر
نَوکر هَے...کوای...چوری, چوری !
پریتم, تُوں وی رو سکدا اےں ?
نَےن تےرے وِچ هںجھُو جیکن
مال روڈ تے ِاک دےهاتی !
اےنے وی کی کھِآل پُرانے ۔”
کّلھ دی گّل اے
کلّب دی گّل اے
رںمی توں اُکتا کے سارے
پین-پان دے آهر وِچ ساں
پهِلا جھُوما هی آيا سی۔”
"کی وےلا سی ?"
"پهِلا جھُوما, تُوں جانے, دس-دس تے آاُںدَے ۔
ِاک لٹ-باُرا, نواں پراهُنا
مُکھ پر تےج, سیس پر اٹکاں
کهِن لّگا گٹ گٹ گٹ پی کے ..."
"پریتم کِںج پیںدے نے لوکی !
ساڈا سیور-لِںک وی اج کلھ
گٹ, گٹ, گٹ, کردا رهِںدا هَے !''
“کهِن لگا لٹ-باُرا پراهُنا
هر کوای آپنی بات سُنااے
سُپنا, ساهس, رُوپ, جوانی
ےا کوای اپنی ِاسک کهانی ۔"
“هاِا مَےں مر جاں !
ِاسک وی کدے کهانی بندَے !!
تےری-مےری نَےن-مُسکنی-
بن جاوے تاں بڑی بات هَے !!!
کےهو جهے لوک نے جِهڑے -
پی کے وی باتاں پااُںدے نے ?
پی کے بات, جِوےں..."
“...چانن وِچ -
چیر-هرن اپنے هی هّتھیں ?''
ٹھیک, ٹھیک هَے ۔
اسیں تاں پی کے سُپن ورااُںدے
ساهس نُوں کهِںدے هاں سَوں جا
(وکپھا)
"اُس دی سُن کے مَےں تاں چُپ ساں,
مانو ِاس گُستاکھی اُّتے
مےری دھڑکن سهِم گای سی ۔
پر گٹ گٹ پی کے بھاای نے
پهِلوں آپنی بات سُناای۔"
"کِهو جهی اُه بات سی پریتم ?''
"جِاُں نھےرے وِچ پهِلی چھوهے
مهِک-جهی ِاک کںبنی آاے
جِاُں نھےرے وِچ هَولی هَولی
تےرا پِںڈا مگھدا جااے ۔
"بڑی منوهر بات سی پریتم ?''
“جِاُں پانی تے الپھ چاننی ۔
بات مےرے پِںڈے تے پِآری
اپنے پوٹے پھےر رهی سی ۔
مَےنُوں ِااُں لگدا سی جیکن -
مےرے بستر ڈھِلک رهے نے ۔
ساڈا نںگ لُکاون کھاتر
پتا نهیں کد بلب بُجھ گِآ ۔
گٹ-گٹ کهِن لّگا اُه بھاای :
'بات مےری هَے اگن-سرپنی
اپنا رستا بھال لوےگی۔'
بات اَوسدی اگن-سرپنی
سبھ دا تن-من ڈںگدی ڈںگدی
پتا نهیں کِس دےس گُآچی ۔
مَےنُوں جاپے مےرے اںدر ۔
مَےنُوں تاں کُجھ پتا نهیں هَے
پر مَےں سُنِاَے بات نُوں سُن کے-
‘ایڑا' برپھوں پانی هو گای,
ِاک ادھ-چُلی کِسے پیتی وی ۔”
"مَےں کهِںدی هاں, پاگل هو گاے ?
مَےنُوں کیکن گھُور رهے هو ?
جاوو هُن جا کے سَوں جاوو
السےسن, ڈنلوپِّلے تے
بِناں تُهاڈے سَوں نهیں سکنا ۔"
"هور کهانی وی ِاک هوای
نھےرے نھےرے-
جِاُں چوری دا چُںمن چمکے
هور کهانی وی ِاک هوای
جِاُں اسمانیں, سُنّ سڑک تے
جِاُر سنے ِاک بالک وِلکے ۔"
"کی کهِںدے هو ? بول رهے کی ?
مِادے وِچ کُجھ نُکس هَے پریتم ?
پھون کراں ڈا'کر بںسل نُوں ?
اّج دھںدا مںدا مںدا سی ?''
"جاندی اےں آکھر کی هويا
سبھ نے اپنی بات سُناای
اَوڑک واری مےری آای ۔”
"هاِا مَےں مر جاں
تُساں وی کوای بات سُناای ?
کَون کَون سی اَوس جگھا تے ?
مَےں سبھناں نُوں پھون کراںگی,
بات تُهاڈی موڑ لواںگی,
آکھ دِآںگی : کُوڑ کلپنا ۔"
“کی موڑےںگی ? مَےں کی دِّتا ?
نھےرے وِچ مےری کھاموسی
پرےت-جُون چھايا وِچ بَےٹھی ۔
پاس مےرے کوای بات نهیں سی
نا نھےرے مےرا پِںڈا مگھِآ ۔
نا مےرے پانی الپھ چاننی
هںجھُو, هںجھُو۔۔
نا کوای سُپنا پںکھ پسارے
نا مَےں پانی واںگُو وگِآ
نا تُوں چُلی مِهر کر پیتی
(هںجھُو, هاُکے, سِسکیآں)
اُمرا بھر جو رِها لُکااُںدا
اُه بدبو سی, بات نهیں سی
... ...
مَےنُوں مےری بات رچن دے
مَےنُوں اپنا سُپن ورن دے
(هںجھُو, هںجھُو)
جے آکھےں جاپان چلا جاں
برما وِچ روماںس بهُت هَے
ےا امریکا ےا اپھریکا
ےا...ےا...ےا...ےا...
(لںمی چُپ)
نویں بورچن نُوں سمجھا دے
سَون-سمےں سُپنا جیواںگا
نا...نا...نانا...
سَون-سمےں مَےں دُدھ پیواںگا
ٹا...ٹا...ٹا...ٹا..."
