جِّتھے کیتی جد وی کیتی, گّل سُچےری کیتی ۔
جھُوٹھاں دے ِاس دَور 'چ اُسنے, خُوب دلےری کیتی ۔
تےرے شهِر دِآں لوکاں نے, اُسے نُوں وڈِآيا,
جیهنے هر کںم دے وِچ اےتھے, هےرا پھےری کیتی ۔
جد دُنیآں توں رُخست هويا, خالی هّتھ سن اُس دے,
اُه بںدا جِس جِاُںدی جانے, مےری مےری کیتی ۔
مهِفل دے وِچ مَےں تے هَے بس, آپنا روناں رويا,
تُوں کِاُں سمجھےں بےدرداں کِ, گّلھ مَےں تےری کیتی ۔
مُنسِف نے چھّڈ دِّتا اُس زالم نُوں رِشوت لَے کے,
ِاک بےواه دی وسدی دُنیآ, جےس هنےری کیتی ۔
اُهنے مَےنُوں گالاں کّڈھ کے, آپنا بھرم گوايا,
اُّتوں مَےں چُّپ رهِکے اُهدے, نال وتھےری کیتی ۔
'انور' اّج اُس بںدے دے کںم, مَےں کیوےں نا آواں,
اَوکھے پل جِس هر شَے مےرے, اّگے ڈھےری کیتی ۔
