مَےں ِاّک پّتھر, اںس کھُدا دا,
دھرتی جےڈ پُرانا,
نِّت نویں مَےنُوں سکل دے دےداں,
ندی دا ِاه مُهانا۔
بهُتا چّلِآ, ٹھےڈے کھادھے,
پل پل رِها مَےں کھُردا,
کدے سی چاهت, کدے سی دھّکا,
اَےپر رِها مَےں تُردا۔
بدن مےرے دی مِّٹی بن گای,
وهِ گِآ وِّچ مَےدانی۔
ِاّک بیج مےری کُّکھ وِّچ ڈِّگا,
اّگے ودھی کهانی۔
اَوس بیج توں رُّکھ مَےں بنِآ,
کھا لِآ کِسے پرانی,
کدے ماس, کدے کھُون دے ناں تے,
دَوڑِآ رگ رگ تھانی۔
ِاّک دِن پھےر آدم مَےں بنِآ,
سبھ توں اکل سِآنی۔
اگنی لّبھی, پانی لّبھِآ,
بهُتی کھاک مَےں چھانی۔
بڑی ترّکی بِجلی لّبھ لای,
کُدرت کُّل پچھانی۔
پھےر نهیں مَےں پِّچھے تّکِآ,
پّکی دِل وِّچ ٹھانی۔
پدارتھاں دا مَےں راجا بنِآ,
ِاّچھا مےری رانی۔
ِاه لالسا وّدھدی جاوے,
پانی وِّچ مدھانی۔
هُن مَےں سوچاں کِّتھے آ گِآ,
اُلجھ گای جد تانی۔
کّلا آيا, کّلے جانا,
کوای نا مےرا هانی۔
ِاّک دِن سبھ کھاک جا هويا,
بدلی سبھ کهانی۔
دھڑکن دِل دی رُّک گای اُس دِن,
تھم گِآ سُوها پانی۔
پھےر مُڑکے پّتھر مَےں هويا,
پھےر پھےر اُهی کهانی۔
"مںڈےر" نُوں هُن تُوں رّکھ لَے آپے,
پھس گای جِںد نِمانی ۔۔
