جیون دے وِچ سانُوں اَےنے تلخ تجربے هواے ۔
لفزاں دی جو ڈور 'چ جاون ناهیں ےار پرواے ۔
مّجھاں دا اج چھےڑُو لگدا کَےدی کِدھرے هويا,
تاهیاُں تاں پِآ ناڈھُو بن کے کَےدوں بُوری چواے ۔
آپنی آپ کما کے کھاایاے انکھی جین هںڈھاایاے,
ےا رب ساایں رّکھیں ساڈے نَےںن-پران نرواے ۔
ِاںج دا پاس کرو کانُونّ اسںبلی دے وِچ جا کے,
اُهدی کاتِل بنے هکُومت بھُّکھ تھی جِهڑا مواے ۔
سُنِاَےں ساری رات فرِشتے اُس تے لاهنت بھےجن,
بھُّکھے هون گواںڈھی جیهدے تے اُه رّج کے سواے ۔
'شاکِر' دھر کے سِر رّب اّگے رو-رو کے ِاه آکھے,
تُوں نا ڈھوایں بُوها آپنا لّکھ واری جگ ڈھواے ۔
