نِںدِآ چُگلی وِّچ تُوں بںدِآ
جیون تاایں گوايا هَے
رتن امولک کوهِنُور نُوں
کوڈیآں بھاا وِکايا هَے۔
کام کرودھ دے پِّچھے لّگ تُوں
آپنا پرکا بھُّل بَےٹھوں
جوت سرُوپی هُںدِآں هوياں
آپنا مُول بھُلايا هَے۔
بںدا, بںدے دا دارُو هَے
مُّڈھ کدیمی پڑھِآ سی
بںدا, بںدے دا وَےری تّک
جی ڈاڈھا کُرلايا هَے۔
وِّدِآ, سِهت, پےٹ بھر روٹی
لُّٹ کھوه دا وِاُپار هَے هُن
پُوںجیواد لُٹےرے نے
سےوا نُوں جڑوں مُکايا هَے۔
گھر باهر بھر لاے نے سارے
نیتاں اجے وی بھُّکھیآں نے
کوجھی کامُّک بھُّکھ دی خاتِر
ابلا دا لهُو بهايا هَے۔
راںجھن, پُنّن, مهیںوال جِهے
آسک بّس کِتابی نے
چھّٹا مار تےجاب دا اّج
سوهنی دا رُوپ جلايا هَے۔
خُون پسینا ِاّک کرکے جِس
بںجر هَے هرِآ کیتا
کرے خُدکسی کرجے ڈُّبا
اّج, ترس کِسے نا آيا هَے۔
جھرنے, ندیآں برفاں دے ِاس
مُلک نُوں چںدری نجر لّگی
سُّک گاے پانی دے سومے
جیا جںت پھِرے ترِهايا هَے۔
لوبھی بںدے دی سوچ نال
کُدرت دا وِگڑ نِجام گِآ
جنّت جِهی سُهنی دھرتی نُوں
پّتھراں دا سهِر بنايا هَے۔
چھّڈ ےارا هِساب کِتاب
ٹھّٹھا مکھَول وی کرِآ کر
رِستِآں دی کُجھ سمجھ نا تَےنُوں
آپنا مجاک اُڈايا هَے۔
‘اُّپل’ ِاه دُنیآ اَےسی هَے
آپنی چالے ٹُری جااے
کِسے وِرلے مرد اگںمڑے نے
جیون دا رُکھ وٹايا هَے۔
