جو هوایآں گلتیآں بکھشیں تے بھُّلاں ماپھ کر چھّڈیں ۔
مےرا کاتِل وی مُنسف وی, تُوں خُد ِانساپھ کر چھّڈیں ۔
تُوں دےکھیں بھُّل نا جاویں کدے رُوهاں دا ِاه رِشتا
تناں دے سںسِآں نُوں تُوں مناں 'چوں ساپھ کر چھّڈیں ۔
مَےں آواںگی تےرے در 'تے کراںگی نِاُں کے سزدا وی
تُوں خاباں دے گھرَوںدے نُوں جرا کوه-کاف کر چھّڈیں۔
ِاه درداں نال اُسرے پربتاں نے پِگھل جانا هَے
غماں دے پانیآں نُوں هُن اُڈا کے بھاپھ کر چھّڈیں ۔
گھٹاواں کالیآں نُوں سون کِرناں دی کِناری لا
تے مےری اَوڑنی نُوں سوچ دی سںجاپھ کر چھّڈیں ۔
