جو وی هرِآ مَےں اّج تیک,
ِاّک اُهدے کرکے هرِآ هاں,
نا گِن مَےنُوں, نا مِن مَےنُوں جِاُںدِآں چ,
مَےں جِاُںدا هويا وی مرِآ هاں
جے کر کبُول نا هويا اُهدے هّتھیں,
پھےر پھُّل گُلاب دا کیهنے تّکنا اے,
اساں بن جانا پّتھر توں پّتھر میآں جی,
جو دُنیآں نے اےدھروں چُّک اےدھر رّکھنا اے,
کی سوچ کے تُریاے نوِآں راهاں اُّتے,
جد گاے نے پُرانے اّدھ وِچکار چھّڈکے,
کوای بِنپھسا دا پھُّل لگا دےنا,
اُّتے کبر مےری, تھّلے مَےنُوں دّبکے...
