جو وی پاںدھی اےس رستے توں دی هو کے جااےگا۔
تےریآں پَےڑاں نُوں چُک چُک نال سینے لااےگا۔
شام دے رںگاں 'چ اُه گھُلِآ هَے سااے دی ترھاں,
رُوپ سُبها دا بنےگا, جد مُسّور آاےگا۔
تُوں تاں کَےلںڈر هی بدلااے نے پِچھلے سال دے,
وکت ِاس دیوار توں, مُورت تِری تُڑوااےگا۔
تےرِآں پھُّلاں دی خُشبُو ِاس جگھا رهِ جااےگی,
ساتھ تےرے باغ توں اّگے نا کوای جااےگا۔
’کّلِآں رهِنا, بِرخ گل لّگنا, هونا اُداس,
زِںدگی نُوں کیه خبر سی ِاه سماں وی آاےگا۔
پّتھراں دے گھر 'چ دِل شیشے دا رّکھکے آ گِآں,
چور وی آيا تاں ٹھوکر خُوبسُورت کھااےگا۔
تےریآں راهاں ’چ, باهاں وِچ تے ساهاں ’چ وی,
خِآل مےرا آاےگا تاں خاب وی مهِکااےگا۔
ِاه غزل ‘اجمےر’ هَے رںگاں, سُگںدھاں دا چلن,
اےس نُوں هّساس مَوسم جاں پرِںدا گااےگا۔
