وِآه دی جُوٹھی ڈھےری 'چوں دو بّچے چَول پاے کھاںدے
"اّج دِن کِّڈا چںگا چڑھِآ!" ِاک دُوجے نُوں آںهدے
"گھروں نِکلدِآں سار اَے سانُوں لّبھ گای جُوٹھ دی ڈھےری
اُںگلاں بھریآں هّڈیآں لّبھن, کُّجھ تےری کُّجھ مےری"
ِاک پاسے ِاک کُّتا ڈِّٹھا, بھُّکھا خَورُو پاوے
بّچے وےکھ کے ڈردا جھِکدا, نا پِآ نےڑے جاوے
کاں بُوٹے تے کاں کاں کردا, چَولاں نُوں پِآ وےکھے
مار ٹپُوسی اُّڈدا بهِںدا, کی پاے پَےن بھُلےکھے
ِاک بُّڈھا خُّدار سِآنا, مُوںه تے پّگ دا پّلا
آکھے "جے پُّت زِںدا هُںدا جُوٹھ تے ماردا کھّلا"
ڈھےری نےڑے ِاک بےوا پای بےوا دھی نُوں آکھے
"اّج وی کھان نُوں کُّجھ نا لّبھا, کِهڑے دےس دے راکھے
تگڑے اَےتھے ای لُّٹ لُّٹ کھاںدے, کھاںدے جُوٹھ نِمانے
کد چُّکےںگا رّبا! ِاتھوں خان تے نُون ٹِوانے
