جُگنُوں بھاوےں ساری اُمر نھےرِآں وِچ مر جاںدا اے ۔
مردا مردا کالیآں راتاں نُوں رَوشن کر جاںدا اے ۔
کّلِآں آپنیآں باهواں اُّتے مان ودھےرا هُںدا اے,
دو هوایاے تے پّتا کھڑکِآں دِل چںدرا ڈر جاںدا اے ۔
اُهدِآں هوٹھاں دے امرِت نے نویں هِآتی بخشی اے,
تاانِآں دے تیراں نُوں هُن تاں شاِار وی جر جاںدا اے ۔
کی دّساں کِس راهواں نےڑے گلیآں نے دِلدار دیآں,
مےرے لای هر راه اُه پِآرا جو اُهدے گھر جاںدا اے ۔
کدے ازاب تے کدے سباب نے رّبا کی نے اّکھیآں وی,
ِانھاں دی شهِ پا کے بںدا هر بازی هر جاںدا اے ۔
بھاوےں جھُوٹھی-مُوٹھی لڑیاے لڑنا بڑا زرُوری اے,
گھُٹ گھُٹ جّفیآں پااُنوں وی جیا کدے کدے بھر جاںدا اے ۔
پِآر دی دَولت اَےنی دےه خاں وںڈدا وںڈدا تھّکاں مَےں,
اُںج تے لَے جاوے هر کوای جو مَےتھوں سر جاںدا اے ۔
سںگمرمر دی اُس مُورت نُوں نام کی دایاے 'کاشر' جی,
جیهنُوں مِلِآں اّکھاں بھکھدیآں پر سینا ٹھر جاںدا اے ۔
